Кина, како најголем увозник на иранска нафта, внимателно ги следи последиците од американската поморска блокада насочена кон Иран во Ормускиот теснец. Се поставува прашањето дали Пекинг ќе остане настрана или ќе биде вовлечен во продлабочениот конфликт.
По неуспешните преговори со Иран во Исламабад, администрацијата на претседателот Доналд Трамп најави воведување поморска блокада, која стапи на сила во понеделникот. Соединетите Американски Држави соопштија дека ќе го ограничат движењето на бродови кон иранските пристаништа, како одговор на претходната блокада на теснецот од страна на Техеран. Овој потег дополнително го наруши кревкото примирје и предизвика раст на цените на нафтата на глобално ниво.
Ормускиот теснец е од клучно значење за светската енергетска стабилност, бидејќи преку него поминува околу една петтина од глобалната нафтена понуда. Затоа, секое нарушување директно влијае врз земји како Кина, која во голема мера зависи од иранската нафта.
Кинеското Министерство за надворешни работи ја оцени американската блокада како „опасен и неодговорен чекор“, предупредувајќи дека тоа може да доведе до дополнителна ескалација и да го загрози мирот во регионот. Шефот на дипломатијата, Ванг Ји, истакна дека ваквите мерки не се во интерес на меѓународната заедница.
Во кинеските медиуми, американската акција се прикажува како дел од поширока стратегија на притисок, со цел да се вклучат и други држави во конфликтот. Според ова толкување, Вашингтон се обидува да ја принуди Кина да изврши влијание врз Иран и да помогне во постигнување договор под американски услови.
Аналитичарите сметаат дека САД преку оваа блокада сакаат да ја натераат Кина да преземе поактивна улога. Сепак, Пекинг најверојатно ќе продолжи со внимателна политика, настојувајќи да одржи рамнотежа и добри односи со сите страни, без директна вмешаност во воениот конфликт.
Кинеските наративи исто така ја претставуваат американската стратегија како обид за „достоинствено повлекување“ преку создавање впечаток на победа. Во исто време, Ормускиот теснец се опишува како критична точка каде што неуспехот може да има сериозни економски и политички последици, вклучително и за внатрешната политика во САД.
Од друга страна, Иран ја користи ситуацијата за да покаже отпор кон американскиот притисок. Блокадата на иранските пристаништа се толкува како обид на Вашингтон да ја ослаби економската позиција на Техеран и да го принуди на отстапки.
На подолг рок, оваа криза претставува и поширок стратегиски предизвик за Кина. Контролата врз енергетските ресурси станува клучна алатка во глобалната политика, а евентуално проширување на американското влијание врз земји како Иран би можело значително да го ограничи пристапот на Кина до нафта.
Иако постојат обвинувања дека Кина би можела да обезбеди воена поддршка за Иран, Пекинг ги отфрла таквите тврдења. Сепак, експертите предупредуваат дека во случај на натамошна ескалација, и двете страни располагаат со средства за притисок – од енергенси до стратешки суровини – што го прави конфликтот уште понеизвесен.
