Одлуката на Обединетите Арапски Емирати да го напуштат ОПЕК претставува многу повеќе од обична промена во производствената политика. Таа доаѓа во момент на засилена глобална енергетска криза, блокада на Ормускиот теснец и растечка геополитичка нестабилност, поради што овој потег се гледа како еден од најзначајните потреси во современата енергетска политика. Официјално, ОАЕ велат дека сакаат поголема флексибилност и политика водена од националниот интерес, но сигналите навестуваат дека зад ова стои и подлабока промена во односите внатре во енергетскиот систем и поширокиот регионален баланс.
За самиот ОПЕК, ова е сериозен удар врз кохезијата. Организацијата долго време служеше како клучен механизам за координација на производството и стабилизација на цените, но излегувањето на еден од најголемите и технолошки најподготвени производители испраќа порака дека внатрешното единство слабее. Особено е важно што ОАЕ индиректно покажуваат незадоволство од однесувањето на другите членки, особено во контекст на безбедносните закани и иранскиот притисок. Со тоа, се отвора и можност други земји да размислат за сличен потег, што би можело дополнително да го ослаби влијанието на организацијата.
Во производствена смисла, излегувањето им дава на ОАЕ целосна слобода самостојно да одлучуваат колку нафта ќе произведуваат. Бидејќи земјата веќе располага со силни капацитети и има амбиции за дополнително проширување, логично е да се очекува обид за зголемување на производството и на пазарниот удел. Но, тука лежи и главниот ризик: ако повеќе производители почнат да дејствуваат на сличен начин, може да се наруши рамнотежата меѓу понудата и побарувачката.
Во поширока смисла, поентата е дека светот полека се оддалечува од моделот на колективно управување со ресурсите и влегува во фаза на поиндивидуализирани национални стратегии. Тоа не е важно само за нафтата, туку и за односите меѓу големите сили. За САД, ваквиот потег може да значи шанса за поблиска и пофлексибилна енергетска соработка со Абу Даби. За Русија, која се потпира на координирани ограничувања на производството во рамки на ОПЕК+, ова претставува ризик за цените и за нејзиното влијание. За Кина, најважно останува да обезбеди стабилен и разновиден пристап до енергенси, па ОАЕ, во ваква нова поставеност, може да станат уште поважен партнер.
Излегувањето од ОПЕК, во оваа смисла, не е само енергетска одлука, туку јасен сигнал дека глобалниот енергетски поредок влегува во понеизвесна и многу покомплексна фаза.
